Skip to content

Τάκης Φωτόπουλος εναντίον You Pay Your Crisis

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, αφορμή για την ανάληψη δράσης εκ μέρους μας ήταν η σκαιά επίθεση του κ. Τάκη Φωτόπουλου, ιδρυτού της «Περιεκτικής Δημοκρατίας», κατά του σημαντικού ιστολογίου «You Pay Your Crisis«. Πριν προχωρήσουμε παραπέρα, αξίζει να επισημάνουμε ότι το  «You Pay Your Crisis» βρέθηκε από την πρώτη κιόλας στιγμή στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας για ενημέρωση του πληθυσμού σε ό,τι αφορά στην τεχνητή κρίση χρέους που μαστίζει την Ελλάδα και τον ευρωπαϊκό Νότο -μια κρίση που δημιουργήθηκε, όπως όλα δείχνουν, με μοναδικό σκοπό να ιδιοποιηθούν συγκεκριμένες διαπλεκόμενες επιχειρήσεις της ημεδαπής και της αλλοδαπής αυτό που λαϊκιστί ονομάζεται «φιλέτα» της χώρας μέσω λεοντείων συμβάσεων ΣΔΙΤ («Σύμπραξη» Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα): τους πλουτοπαραγωγικούς της πόρους. Από τη «διαχείριση» των αρχαιολογικών χώρων μέχρι την πλήρη ιδιωτικοποίηση του αιγιαλού και από την ιδιωτικοποίηση (και υπερτιμολόγηση) των κοινωνικών αγαθών (ηλεκτρική ενέργεια, φυσικό αέριο, τηλεφωνικές και διαδικτυακές συνδέσεις, ύδρευση και αποχέτευση) ως την ίδια την άμυνα της χώρας και την αστυνόμευση.

.

Πρέπει εδώ να επισημάνουμε κάτι που διαφεύγει (;) από τους «καλοθελητές» που κατηγορούν κατά καιρούς το «You Pay Your Crisis»: Δεν είναι ένα ιστολόγιο γνώμης που επιχειρεί να παρουσίασει συγκεκριμένη πολιτική άποψη, αλλά είναι καθαρά ενημερωτικό και συγκεντρώνει και αναδημοσιεύει άρθρα που δεν προβάλλονται στον ελληνικό Τύπο και που είναι πολύ σημαντικά για την πληροφόρηση του κοινού, αφήνοντας κατά μέρος τη φιλομνημονιακή προπαγάνδα (αυτή άλλωστε αναμεταδίδεται ανελλιπώς και αδιαλείπτως από τα καθεστωτικά ΜΜΕ). Με άλλα λόγια, το «You Pay Your Crisis» είναι ένας συναθροιστής (aggregator) και τίποτα περισσότερο. Κάνει αντίστοιχη δουλειά με το Technorati, το sync.gr κ.α. ιστοσελίδες που συγκεντρώνουν άρθρα και δημοσιεύσεις και τις προσφέρουν όλες σε ένα μέρος για διευκόλυνση των αναγνωστών.

.

Κατανοούμε βεβαίως ότι είναι αδύνατον το «You Pay Your Crisis» να ικανοποιήσει τους πάντες. Οι μεν «καθώς πρέπει» και «νοικοκυραίοι» ετάχθησαν υπέρ της υποδούλωσης της χώρας «για να μην της κηρύξουν τον πόλεμο οι πιστωτές» (όχι βέβαια ότι η οσφυοκαμψία που επεδείχθη απέτρεψε την κλιμάκωση των ιταμών απαιτήσεών τους και την αποθράσυνση των ιδίων, αλλά και των «πολιτικών» και «δημοσιογράφων» που τους εκπροσωπούν) και «για να μην πεινάσουμε» (που ήδη ο κόσμος πεινάει) και γι’ αυτό του επιτίθενται επειδή το εντάσσουν στην «παλαβή Αριστερά». Οι δε θερμοκέφαλοι της αντίπερα όχθης περιλαμανουν και μια δράκα ατόμων που, στο άκουσμα του αμιγώς νομικού όρου «εθνική κυριαρχία» οσμίσθηκαν «εθνικισμό» και έσπευσαν να καταγγείλουν το ιστολόγιο για «εθνολαϊκισμό» και «πατριδοκαπηλεία». Κατηγορία, βεβαίως, πέρα για πέρα αβάσιμη.

.

Ομολογούμε ότι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε διάφορους «προοδευτικούς» (αλλά εν τέλει βαθύτατα συντηρητικούς) κυρίους να κατηγορούν όποιον τάσσεται με τους πολίτες και όχι με τα συμφέροντα των διεθνών τζογαδόρων και των ακριβοπληρωμένων γραφειοκρατών-μανδαρίνων που τους εκπροσωπούν για «εθνικισμό», «εθνολαϊκισμό», «λαϊκισμό» κ.ο.κ. Αναγνωρίζουμε βέβαια ότι κάποια άτομα που χρησιμοποιούν «φιλολαϊκή» ρητορεία έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους εντελώς άλλες βλέψεις. Αλλά το τσουβάλιασμα ακόμη και μετριοπαθών αναλυτών και η μανδραβέλεια δαιμονοποίηση της αρχής του Κάλβο, δηλαδή της προστασίας του λαού από τις ορέξεις διεθνών καιροσκόπων στο πνεύμα της κικερώνειας ρήσης «Salus populi suprema lex esto» αγγίζει πια τα όρια της χυδαιότητος.

.

Όσο εξοργιστική, χυδαία και ακραία και αν είναι η προπαγάνδα που ασκείται από τους μίσθαρνους προπαγανδιστές, αλλά και τους επίδοξους μίσθαρνους τζουτζέδες, θεωρούμε ότι η χυδαιότης και η προκλητικότης ξεπερνούν κάθε όριο όταν προσπάθειες όπως αυτή του εξαιρετικού ιστολογίου «You Pay Your Crisis» συκοφαντούνται ως «συμπλέουσες με τους γκεμπελίσκους της Ισραηλινής πρεσβείας» (sic). Ναι, είδαμε και αυτήν τη μομφή να εκτοξεύεται κατά του «You Pay Your Crisis». Το ενδιαφέρον δε της υποθέσεως, αλλά και το γελοίον του πράγματος, έγκειται στο γεγονός ότι αυτή η παντελώς ανυπόστατη συκοφαντία δεν διατυπώθηκε από τους «συνήθεις υπόπτους», ήτοι τους νεοναζί ή άλλους ακροδεξιούς, αλλά από έναν άνθρωπο που είχε καταφέρει κατά τα 22 χρόνια της συνεργασίας του με την «Ελευθεροτυπία» να παρουσιάσει τον εαυτό του ως κατ’ εξοχήν προοδευτικό, δημοκράτη, ανοιχτόμυαλο και, πάνω απ’ όλα, αντισυστημικό.

.

Παραθέτουμε αυτολεξεί την επιστολή που έστειλε στο «You Pay Your Crisis» ο κ. Τάκης Φωτόπουλος και από κάτω παραθέτουμε δικές μας επισημάνσεις μεπλάγια γραφή:

Με το να επιτρέπετε τη λασπολόγηση από ανώνυμους κουκουλοφόρους [1], όχι βέβαια της εξουσίας (που δεν τολμάνε ή δεν θέλουν να θίξουν οι λασπολόγοι [2]), αλλά αντισυστημικών οργανώσεων [3] και εμένα προσωπικά, που καταθέτω επώνυμα και τεκμηριωμένα [4], ενώ αυτοί γαβγίζουν πάντα εντελώς ατεκμηρίωτες συκοφαντίες εναντίον μου [5], απλά το μπλογκ σας ακολουθεί πιστά τον δρόμο των ιντιμίντια και των Σχολιαστών Χωρίς Σύνορα [6]. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τώρα δεν επιτρέπετε ούτε καν απαντήσεις από φίλους της ΠΔ [7] που δείχνουν τις άθλιες συκοφαντίες ότι είμαστε αντισημίτες [8]. Να σημειώσω ότι αυτή την άθλια συκοφαντία μόνο οι γκεμπελίσκοι της Ισραηλινής Πρεσβείας [9] ξεστόμισαν δημόσια εναντίον μας, με την οποία φαίνεται συμπλέει και το μπλογκ σας.. [10]  Κατά τα άλλα, απέδειξαν οι κουκουλοφόροι απόλυτα τη βασιμότητα του άρθρου μου. Απλά δεν θέλουν να τηρείται κανένας δεοντολογικός κανόνας [11], όπως ακριβώς ζητεί, όχι το ΛΑΟΣ που κάποιοι άθλιοι γράφουν (Το ΛΑΟΣ είναι στην εξουσία και θα μπορούσε να τους έχει ήδη κλείσει — γιατί άραγε δεν το κάνει; [12]), αλλά η CIA που ήδη περνά νόμο στην Αμερική να μην επιτρέπεται ούτε η συκοφαντική δυσφήμηση για λασπολογία στο .COM [13].

Εγώ μίλησα για αυτοπειθαρχία [14], αυτοί όμως δεν θέλουν κανέναν αυτο-έλεγχο για να μπορούν να λασπολογούν ανενόχλητα τους αντιπάλους που υποτίθεται έχουν και αυτοί [15], με τη βοήθεια ή την ανοχή μπλογκς σαν το δικό σας. Να είστε βέβαιοι ότι θα υπάρξουν άλλοι, όχι εμείς βέβαια, που θα επιβάλλουν κανονική λογοκρισία στο Διαδίκτυο, και τότε δεν θα μπορεί να τους προστατεύσει καμία υπηρεσία [16]

Τ.Φ.

Υ.Γ. Δεν με πειράζει ακόμη και αν δημοσιευτεί στο μπλογκ σας η απάντηση μου αυτή.–

Ακολουθούν πιο κάτω οι δικές μας επισημάνσεις:

  1. Προφανώς μόνον όσοι ανώνυμα ή με ψευδώνυμο διαφωνούν με τον κ. Φωτόπουλο είναι «ανώνυμοι κουκουλοφόροι»· οι δικοί του υποστηρικτές, όταν υβρίζουν, απειλούν και εν γένει ασχημονούν στο διαδίκτυο ανώνυμα ή χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα προφανώς δεν είναι «ανώνυμοι κουκουλοφόροι». Αναγκαζόμαστε δε να επισημάνουμε ξανά όσα καταδείξαμε στο άρθρο-αναδημοσίευση με τίτλο «Υπέρ των Ψευδωνύμων«.
  2. Αυτό από πού το συνάγει ο κ. Φωτόπουλος; Γνωρίζει τι έχουν πει και τι δεν έχουν πει κατά το παρελθόν ή μήπως απλά δεν τον ενδιαφέρει και κοιτάζει να επαναλάβει κάτι αρκετές φορές ώστε να γίνει πιστευτό από το κοινό;
  3. Εδώ το κείμενο είναι ασύντακτο και τελικά λέει και κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που θα ήθελε να πει ο κ. Φωτόπουλος. Ας το ξαναδούμε, παρακάμπτοντας την παρένθεση που προφανώς μπέρδεψε τον κ. Φωτόπουλο και τον έκανε να χάσει τον ειρμό του -εξ όσων είμαστε σε θέση να συνάγουμε, η υποτακτική σύνταξη μάλλον τον μπερδεύει: «[μ]ε το να επιτρέπετε τη λασπολόγηση από ανώνυμους κουκουλοφόρους, όχι βέβαια της εξουσίας, αλλά αντισυστημικών οργανώσεων και εμένα προσωπικά»· δηλαδή ο αναγνώστης μπορεί να καταλάβει ή ότι οι ανώνυμοι κουκουλοφόροι λασπολογούν τις «αντισυστημικές οργανώσεις» και τον κ. Φωτόπουλο προσωπικά ή ότι ανήκουν στις «αντισυστημικές οργανώσεις» και σε αυτόν προσωπικά.
  4. Το «τεκμηριωμένα» σηκώνει πολλή συζήτηση και θα εξηγηθεί διεξοδικά.
  5. Να υποθέσουμε ότι οι υποστηρικτές του κ. Φωτόπουλου δεν «γαβγίζουν» ακόμη και όταν διαπράττουν τον συνδυασμό των ποινικώς κολασίμων αδικημάτων της λόγω εξύβρισης, απειλής, εκβίασης και συκοφαντικής δυσφήμησης, τα οποία μάλιστα, επειδή διαπράττονται κατά συρροή και κατ’εξακολούθησιν, διώκονται σε βαθμό κακουργήματος και έτσι ο κ. Φωτόπουλος εκθέτει εαυτόν σε κίνδυνο σωρείας μηνύσεων και αγωγών, αλλά εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι κανένα από τα θύματά του -και αυτό είναι προς τιμήν των θυμάτων του- δεν επιθυμεί την ποινικοποίηση του δημοσίου λόγου, ακόμη και του χυδαιότερου.
  6. Πόθεν συνάγεται αυτό; Επίσης, εκκρεμεί μια σοβαρή ανάλυση της διενέξεως του κ. Φωτόπουλου και των οπαδών του με το Indymedia, η οποία μετεφέρθη στους «Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα».
  7. Μεταξύ αυτών των «φίλων της ΠΔ» είναι ένας που υπογράφει τους λιβέλους του ως «Φίλος της ΠΔ», «Ένας» και «Ένας από ΠΔ», έχει συνήθως το ίδιο στυλ γραφής με τον κ. Τάκη Φωτόπουλο και μαθαίνουμε ότι η IP του ανήκει σε βρετανικό πάροχο και μάλιστα της περιοχής του Λονδίνου – ειρήσθω εν παρόδω ότι ο κ. Φωτόπουλος, εντελώς συμπτωματικά, κατοικεί στο Λονδίνο.
  8. Θα συζητήσουμε και αυτό το θέμα διεξοδικά εν καιρώ. Προς το παρόν, παραπέμπουμε τους αναγνώστες μας στη συζήτηση που έγινε μετά την αναδημοσίευση στο «You Pay Your Crisis» του αμφιλεγόμενου άρθρου του «Η υπερεθνική ελίτ, η άλωση των ΜΜΕ και η ιντερνετική ζούγκλα» ώστε να κρίνουν από μόνοι τους. Σημειώνουμε πάντως ότι ο διαχειριστής ενός φόρουμ ή ενός ιστολογίου διατηρεί πάντα το δικαίωμα να κλείσει τα σχόλια σε ένα θέμα εάν διαπιστώσει ότι η συζήτηση έχει εκτραπεί ανεπανόρθωτα.
  9. Σε ό,τι αφορά τους «γκεμπελίσκους της Ισραηλινής Πρεσβείας» στους οποίους αναφέρεται ο κ. Φωτόπουλος, θα παραπέμψουμε σε αυτόν τον διάλογο που διεξήχθη στο Indymedia και παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον ως προς τις θέσεις τόσο του εκπροσώπου της Πρεσβείας όσο και ως προς τις θέσεις του κ. Φωτόπουλου. Του αναγνωρίζουμε δίκαιο του κ. Φωτόπουλου σε ό,τι αφορά την ιδεολογία του θρησκευτικά και φυλετικά «καθαρού» εβραϊκού κράτους και έθνους, η οποία ακολουθεί τις παρανοϊκές ρατσιστικές ιδεολογίες που ευδοκιμούν σε πολλές χώρες του κόσμου, από την Ελλάδα μέχρι τη Γερμανία και από την Αγγλία ως τη Ρωσία. Τέτοιου είδους ιδεολογίες -συμφωνούμε εδώ με τον κ. Φωτόπουλο- δικαίως απορρίπτονται από κάθε νουνεχή άνθρωπο (και υπάρχουν και πάμπολλοι λαμπροί άνθρωποι εβραϊκής καταγωγής, οι οποίοι, ακριβώς επειδή είναι αληθινά ανθρωπιστές, απορρίπτουν ιδέες περί «φυλετικής» και «θρησκευτικής» καθαρότητος). Ο σιωνισμός έχει λάβει εδώ και δεκαετίες χαρακτήρα εθνικιστικό και γι’ αυτόν το λόγο είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε ότι είναι άτοπη η ταύτιση αντισιωνισμού και αντισημιτισμού. Είμαστε όμως επίσης υποχρεωμένοι να τονίσουμε ότι η ταύτιση αυτή δεν γίνεται μόνον από τους εκπροσώπους του ισραηλινού κράτους για λόγους προπαγάνδας, αλλά και από τις νεοναζιστικές οργανώσεις, οι οποίες χρησιμοποιούν τον αντισιωνισμό ως άλλοθι για να δικαιολογούν τον αντισημιτισμό τους και τα εγκλήματα που διέπραξε ο Αδόλφος Χίτλερ. Επίσης, επειδή οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η τρομοκρατική οργάνωση «Stern» ή «Lehi» όντως επεδίωξε συνεργασία με τους Ναζί και δυστυχώς δεν ήταν «περιθωριακή», αλλά αντίθετα τα μέλη της αναγνωρίσθηκαν αργότερα ως ήρωες. Είναι όμως εξίσου σωστό ότι δεν πρέπει παντού να βλέπουμε «σιωνιστές» και «φιλοσιωνιστές» που αποτελούν τον πυρήνα της «υπερεθνικής ελίτ», γιατί όντως εκεί το πράγμα ξεφεύγει και πάει προς την κατεύθυνση των «Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών», ενός αντισημιτικού προπαγανδιστικού πλαστογραφήματος που είχε εκδώσει η τσαρική Οχράνα και έκτοτε αποτελεί βασικό συστατικό της κατήχησης πολλών ρατσιστικών, νεοφασιστικών, νεοναζιστικών και ακροδεξιών ομάδων. Είναι όμως επίσης πραγματικότητα ότι το Ισραήλ ασκεί εθνικιστική πολιτική, ότι έχει ένα πολύ ισχυρό λόμπι στις ΗΠΑ και αλλού και ότι προωθεί την γραμμή «κριτική στην πολιτική του Ισραήλ = αντισημιτισμός», η οποία είναι σαφέστατα ψευδής ισχυρισμός.
  10. Ορίστε και «συμπλέον με τους γκεμπελίσκους της Ισραηλινής Πρεσβείας» το «You Pay Your Crisis»… Ζήσαμε να το δούμε και αυτό.
  11. Το διαδίκτυο, κ. Φωτόπουλε, έχει τους δικούς του  βασικούς κανόνες, οι οποίοι βεβαίως αναπροσαρμόζονται ανάλογα με τις ανάγκες των χρηστών και ονομάζονται γενικώς «netiquette» και μπορείτε να βρείτε εδώ το σχετικό λήμμα στην Wikipedia. Σας ενημερώνουμε δε ότι το διαδίκτυο χρησιμοποιείται από εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων και δε μπορείτε να έχετε την απαίτηση εσείς, ένας άνθρωπος που ηγείται μιας μικρής, σχεδόν περιθωριακής, ομάδας, να ορίσετε το πώς θα συμπεριφέρονται, θα ομιλούν, θα εκφράζονται και θα σκέπτονται, ειδικά δε όταν αποδεικνύετε ότι δεν γνωρίζετε το παραμικρό για το μέσον.
  12. Εκ των λεγομένων σας εδώ καταλαβαίνουμε ότι πολύ θα το θέλατε αυτό κ. Φωτόπουλε, αλλά ευτυχώς πιο εύκολα λέγονται αυτά παρά γίνονται.
  13. Εντελώς αστήρικτος ισχυρισμός, χώρια που και πάλι έχουμε εντελώς ασύντακτο κείμενο από το οποίο δε βγαίνει νόημα.
  14. Υπάρχει η netiquette κ. Φωτόπουλε, κομίζετε γλαύκαν εις τας Αθήνας και δεν προσφέρετε τίποτα, ειδικά όταν ομιλείτε με τέτοιο αυταρχικό τρόπο, ο οποίος έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα «δημοκρατικά ιδεώδη» που ευαγγελίζεσθε εσείς και οι οπαδοί σας.
  15. Στην πραγματικότητα, για τον εαυτό του ομιλεί και θα το εξηγήσουμε αυτό εν καιρώ.
  16. Και συγκεκαλυμμένες απειλές…

Εμείς πιστεύουμε στην έννοια της αλληλεγγύης και δε μπορούμε να επιτρέψουμε στον κ. Τάκη Φωτόπουλο να εκμεταλλεύεται την επωνυμία του για να συκοφαντήσει και να σπιλώσει ένα τόσο σημαντικό ιστολόγιο όπως το «You Pay Your Crisis». Για να επιβιώσει ένας λαός που δέχεται επίθεση από οργανωμένα και πολύ ισχυρά επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα έχει απόλυτη ανάγκη από αλληλεγγύη. Θεωρούμε δε ότι κανένας δεν έχει δικαίωμα, εν ονόματι οποιασδήποτε ομαδούλας, εν ονόματι οποιουδήποτε ηγετίσκου, να διασπά και να παραπλανά το λαό. Έχουμε παρατηρήσει ως τώρα αρκετά δείγματα τέτοιας συμπεριφοράς εκ μέρους του κ. Τάκη Φωτόπουλου. Το γεγονός ότι επέλεξε, για λόγους που μόνον ο ίδιος γνωρίζει, να λειτουργήσει διασπαστικά τώρα, αποτελεί για εμάς τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δεν του αναγνωρίζουμε κανένα δικαίωμα να επιβάλει τη θέλησή του πάνω σε κανέναν. Δεν του αναγνωρίζουμε κανένα δικαίωμα να απειλεί, να υβρίζει, να συκοφαντεί εκμεταλλευόμενος την ασπίδα της επωνυμίας και της ιδιότητός του ως «ιερού τέρατος». Θεωρούμε δε ότι ο «Πιτσιρίκος» εξήγησε στο άρθρο του με τίτλο «Άρση της Επωνυμίας» με εξαιρετική οξυδέρκεια το πώς και γιατί ήταν η επωνυμία που κατέστρεψε κάθε έννοια ήθους και εντιμότητας και όχι η ανωνυμία. Και ο κ. Φωτόπουλος είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του φαινομένου. Κλείνοντας, θέλουμε να προσθέσουμε ότι δεν είναι ίδιον ευφυούς, σοβαρού, οξυδερκούς και σοφού ανθρώπου το να ομιλεί περί πραγμάτων τα οποία δε γνωρίζει καθόλου.

..

Edvard Beneš

.

Υπέρ των Ψευδωνύμων

Το παρόν άρθρο αποτελεί μετάφραση του άρθρου της Jillian C. York με τίτλο «A Case for Pseudonyms«, το οποίο δημοσιεύθηκε στις 29 Ιουλίου 2011 στην ιστοσελίδα του Electronic Frontier Foundation. Θεωρούμε ότι αξίζει να δημοσιεύσουμε άρθρα σαν αυτό, επειδή ο κ. Τάκης Φωτόπουλος (καθώς επίσης και οι κατά καιρούς σύμμαχοί του) τάσσεται συχνότατα κατά της ανωνυμίας και της ψευδωνυμίας στο διαδίκτυο, αποκαλώντας «ανώνυμους κουκουλοφόρους» τους (έστω και ελάχιστα) διαφωνούντες με αυτόν, εάν δεν του έχουν αποκαλύψει την πραγματική τους ταυτότητα (όχι βέβαια ότι αυτό οδηγεί σε «κατάπαυση πυρός» εκ μέρους του κ. Φωτόπουλου). Αυτό το άρθρο, όπως και άλλα που θα παραθέσουμε, θα αποτελέσει πηγή πληροφόρησης και τεκμηρίωσης σε επόμενα άρθρα στα οποία θα αναλυθεί η δράση και η συμπεριφορά του κ. Τάκη Φωτόπουλου στο διαδίκτυο. Ελπίζουμε δε ότι θα φανεί χρήσιμο και σε όσους έχουν απορίες σχετικά με το ψευδοδίλημμα «ανωνυμία/ψευδωνυμία ή επωνυμία).

.

pseu·do·nym
[sood-n-im]
–noun a fictitious name used by an author to conceal his or her identity; pen name.

ψευ·δώ·νυ·μο

-ουσ. ένα φανταστικό όνομα που χρησιμοποιείται από ένα συγγραφέα για να αποκρύψει την ταυτότητά του/της.

.

Υπάρχουν μυριάδες λόγοι για τους οποίους κάποιος μπορεί να θέλει να χρησιμοποιήσει ένα όνομα διαφορετικό από αυτό με το οποίο γεννήθηκε. Μπορεί να ανησυχεί για απειλές κατά της ζωής ή της επαγγελματικής του υπόστασης, ή μπορεί να υπάρχει κίνδυνος πολιτικών ή οικονομικών αντιποίνων. Μπορεί να επιθυμούν να αποτρέψουν διακρίσεις ή μπορεί να χρησιμοποιούν ένα όνομα που να είναι ευκολότερο να προφερθεί σε κάποια δεδομένη κουλτούρα.

.

Στο διαδίκτυο, οι λόγοι πολλαπλασιάζονται. Η διαδικτυακή κουλτούρα επί μακρόν ενθάρρυνε τη χρήση «ονομάτων χρήστη» («handles» ή «user names»), ψευδωνύμων που μπορεί να σχετίζονται ή να μη σχετίζονται με την εκτός διαδικτύου ταυτότητα ενός ατόμου. Μακρόχρονοι χρήστες του διαδικτύου μπορεί να έχουν ψευδώνυμα των οποίων η ζωή έχει κρατήσει πάνω από είκοσι χρόνια.

.

Ο ψευδώνυμος λόγος έχει επίσης παίξει κρίσιμο ρόλο κατά τη διάρκεια της Ιστορίας. Από τα λογοτεχνικά έργα των George Eliot και Mark Twain ως την απροκάλυπτα πολιτική αγόρευση των συγγραφέων που χρησιμοποιούσαν το ψευδώνυμο «Publius» στα Federalist Papers ως τις επιστολές που υπογράφοντο από άγνωστο συντάκτη με το ψευδώνυμο «Junius» και δημοσιεύοντο στη λονδρέζικη εφημερίδα «Public Advertiser» του 18ου αιώνος και από τους ημέτερους Οδυσσέα Ελύτη, Γεώργιο Σεφέρη και Μενέλαο Λουντέμη ως το Ρήγα Φεραίο και την «Ελληνική Νομαρχία» του «Ανωνύμου Έλληνος», πολλοί άνθρωποι συνεισέφεραν πολλά στο δημόσιο διάλογο χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα και συνεχίζουν ως τις μέρες μας.

.

Νέες συζητήσεις επί της ψευδωνυμίας στις διαδικτυακές πλατφόρμες προέκυψαν συνεπεία της πολιτικής ταυτότητας στο κοινωνικό δίκτυο Google+, το οποίο απαιτεί οι χρήστες να χρησιμοποιούν «το όνομα με το οποίο οι φίλοι, η οικογένεια, ή οι συνάδελφοι συνήθως [τους] αποκαλούν» («the name your friends, family, or co-workers usually call you»). Αυτή η πολιτική είναι παρόμοια με αυτήν του Facebook που απαιτεί οι χρήστες να «παρέχουν τα πραγματικά τους ονόματα και πληροφορίες» («provide their real names and information»). Η πολιτική της Google προσέλκυσε σημαντικό μερίδιο προσοχής εντός ολίγων εβδομάδων τόσο εντός όσο και εκτός της κοινότητας, δίνοντας αφορμή για συζητήσεις σχετικά με το αν μια κοινωνική πλατφόρμα θα έπρεπε να θέτει όρια όσον αφορά την ταυτότητα. Ένας σημαντικός αριθμός μελών του Google+ είδε τους λογαριασμούς του να απενεργοποιούνται λόγω αυτής της πολιτικής, κάτι που ο Kirrily «Skud» Robert, ένας πρώην υπάλληλος της Google που αποβλήθηκε από την υπηρεσία Google+ επειδή χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Skud», κατέγραψε επισταμένα.

.

Οι υπέρμαχοι της χρήσης «πραγματικών ονομάτων» (π.χ. ο κ. Αντώνης Μπαλασόπουλος, δηλωμένα ιδιοκτήτης των ιστολογίων «Radical Desire», «Lenin Reloaded», «Clamorous Being» και «Τhrough The Loophole», ο οποίος θεωρεί a priori ότι ένας επώνυμος χρήστης είναι πάντα πιο υπεύθυνος από έναν ανώνυμο και επιλέγει την επωνυμία ακριβώς λόγω της ανώτερης υπευθυνότητάς του -ειρήσθω εν παρόδω, μια εκ των πολλαπλών δημοσίων αναφορών στην ιδιοκτησία του «Radical Desire» από τον κ. Μπαλασόπουλο μπορείτε να βρείτε εδώ) έχουν παρουσιάσει κάποια επιχειρήματα: ότι η χρήση πραγματικών ονομάτων βελτιώνει τη συμπεριφορά των χρηστών και δημιουργεί ένα πιο πολιτισμένο και ευγενικό περιβάλλον· ότι τα πραγματικά ονόματα βοηθούν την πρόληψη παρενόχλησης γιατί καθιστούν ευχερέστερο τον εντοπισμό των παραβατών· ότι μια πολιτική που απαιτεί πραγματικά ονόματα αποτρέπει την «εισβολή» αστυνομικών της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος σε μια τέτοια υπηρεσία για να κατασκοπεύσουν τους χρήστες· ότι μια πολιτική που απαιτεί πραγματικά ονόματα καθιστά τους χρήστες υπεύθυνους για τις πράξεις τους.

.

Αν και αυτά τα επιχειρήματα δεν στερούνται παντελώς αξίας, τοποθετούν το πρόβλημα σε λάθος πλαίσιο. Οι υπέρμαχοι της αυστηρής επιβολής της επωνυμίας δεν υποχρεούνται να αποδείξουν ότι τέτοιες πολιτικές έχουν πλεονεκτήματα, αλλά να αποδείξουν ότι τα οφέλη αυτών των πολιτικών είναι πολύ σημαντικότερα από κάποια πολύ σημαντικά μειονεκτήματά τους.

.

Επί παραδείγματι, ας εξετάσουμε την υπόθεση του Wael Ghonim, του διάσημου πλέον Αιγύπτιου του οποίου η σελίδα στο Facebook, We Are All Khaled Said, ενέπνευσε χιλιάδες να αγκαλιάσουν την εξέγερση του Ιανουαρίου του 2011 στην Αίγυπτο. Αν και η σελίδα δημιουργήθηκε το καλοκαίρι του 2010, ελάχιστο καιρό μετά το θάνατο του Khaled Said που προκλήθηκε από αστυνομικούς, το κίνημα δεν απέκτησε ιδιαίτερη δυναμική παρά μόνο αργότερα εκείνη τη χρονιά. Κι όμως, παραλίγο να μην υπάρξει αυτό το κίνημα στις διαδηλώσεις: Το Νοέμβριο του 2010, η σελίδα κατέβηκε όταν ο διαχειριστής της (που τώρα γνωρίζουμε ότι είναι ο Ghonim) καταγγέλθηκε για τη χρήση ψευδωνύμου. Αν και το Facebook μπόρεσε να προσφέρει λύση, επιτρέποντας σε πρόσωπο με «πιστοποιημένη» ταυτότητα να αντικαταστήσει τον Ghonim, αυτή η περίπτωση ήταν η εξαίρεση στον κανόνα και βρέθηκε λύση λόγω της δυνατότητας που είχε ο Ghonim να επικοινωνήσει με το προσωπικό του Facebook και να επιλύσει το πρόβλημα. Δεν έχουν όλοι όμως τέτοιες διασυνδέσεις, και δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε πόσοι άνθρωποι έχουν χάσει τους λογαριασμούς τους, μη γνωρίζοντας πώς να προβάλουν ένσταση σε απενεργοποίηση του λογαριασμού τους. Στην περίπτωση του Ghonim, η χρήση του πραγματικού του ονόματος (σ.τ.μ. κατά συμμόρφωση με την πολιτική του Facebook) θα τον έθετε σε σοβαρό κίνδυνο. Και μολονότι η ψευδωνυμία δεν παρέχει καμία εγγύηση, καθιστά σημαντικά δυσκολότερο για τις αρχές (σ.τ.μ. κυρίως ενός απολυταρχικού καθεστώτος όπως αυτό του Hosni Mubarak) τον εντοπισμό των ακτιβιστών.

.

Υπάρχουν μυριάδες λόγοι για τους οποίους ένας άνθρωπος μπορεί να νιώθει ασφαλέστερος χρησιμοποιώντας άλλο όνομα από το πραγματικό του. Για παράδειγμα, έφηβοι που ανήκουν στη ΛΟΑΔ (λεσβιακή-ομοφυλοφιλική-αμφιφυλοφιλική-διεμφυλική) κοινότητα συχνά πέφτουν θύματα παρενόχλησης στο διαδίκτυο και μπορεί να προτιμούν να χρησιμοποιήσουν κάποιο ψευδώνυμο. Άτομα των οποίων οι σύζυγοι εργάζονται για την κυβέρνηση ή είναι ευρέως γνωστά συχνά επιθυμούν να αποκρύψουν πλευρές του προσωπικού τους τρόπου ζωής και μπορεί να νιώθουν πιο άνετα λειτουργώντας με διαφορετικό όνομα στο διαδίκτυο. Θύματα οικιακής κακοποίησης που έχουν ανάγκη να μην εντοπιστούν από τους θύτες τους μπορεί να επιθυμούν να αλλάξουν το όνομά τους εν όλω ή εν μέρει. Και οποιοσδήποτε με μη δημοφιλείς ή ετερόδοξες πολιτικές απόψεις μπορεί να επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν ψευδώνυμο για να μη θέσουν εν κινδύνω την επαγγελματική τους υπόσταση (σ.τ.μ. ή ακόμη και την ίδια τους τη ζωή).

.

Όπως έγραψε ο δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ John Paul Stevens στο σκεπτικό της υπόθεσης McIntyre v. Ohio Elections Comm’n 514 U.S. 334, 357 (1995),
«Η ανωνυμία είναι μια ασπίδα από την τυραννία της πλειοψηφίας. Έτσι αποτελεί παράδειγμα του σκοπού πίσω από τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και κυρίως της Πρώτης Τροπολογίας του Συντάγματος: να προστατεύσει μη δημοφιλή πρόσωπα από αντίποινα -και τις ιδέες τους από καταπίεση- στα χέρια μιας μη ανεκτικής κοινωνίας. Το δικαίωμα στην ανωνυμία μπορεί να υποστεί κατάχρηση όταν καλύπτει δόλια συμπεριφορά. Αλλά ο πολιτικός λόγος από τη φύση του έχει μερικές φορές δυσάρεστες συνέπειες και, γενικά, η κοινωνία μας δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στην αξία της ελευθερίας του λόγου παρά στους κινδύνους από την κατάχρησή της».
.
«Anonymity is a shield from the tyranny of the majority. It thus exemplifies the purpose behind the Bill of Rights, and of the First Amendment in particular: to protect unpopular individuals from retaliation—and their ideas from suppression—at the hand of an intolerant society. The right to remain anonymous may be abused when it shields fraudulent conduct. But political speech by its nature will sometimes have unpalatable consequences, and, in general, our society accords greater weight to the value of free speech than to the dangers of its misuse.»

Ακριβώς όπως η χρήση «πραγματικών» ονομάτων μπορεί να έχει πραγματικές συνέπειες, το ίδιο ισχύει και για την επιβολή της χρήσης «πραγματικών» ονομάτων, αποκλείοντας από τη συζήτηση όποιον φοβάται να μοιραστεί τις απόψεις του με άλλους λόγω του ενδεχομένου αντιποίνων. Ενώ μια πρόσθετη αξία της απαίτησης για χρήση πραγματικών ονομάτων μπορεί να είναι η αυξημένη «ευγένεια» της συζήτησης», είναι σίγουρα εις βάρος της ποικιλότητάς της.

.

Οι ιστολόγοι στο Geek Feminism συνέταξαν ένα wiki με τους ανθρώπους που ζημιώθηκαν από πολιτικές που επιβάλλουν χρήση πραγματικών ονομάτων, καταδεικνύοντας τους εκατοντάδες δυνητικούς λόγους για τους οποίους ένας άνθρωπος θα χρησιμοποιούσε ένα όνομα άλλο από το πραγματικό του. Αν και πολλά παραδείγματα στον κατάλογο είναι περιπτώσεις ανθρώπων που κινδυνεύουν και χρησιμοποιούν ψευδώνυμο για λόγους ασφαλείας, υπάρχουν και άλλοι λόγοι για τους οποίους κανείς θα επέλεγε να είναι ψευδώνυμος.

.

Δείτε το παράδειγμα του Michael Anti, του Κινέζου δημοσιογράφου του οποίου το όνομα κατά τη γέννηση είναι Jing Zhao. Ο Anti αποβλήθηκε από το Facebook τον Ιανουάριο του 2011, πιθανότατα αφού κάποιος τον κατήγγειλε για χρήση άλλου ονόματος από αυτό που του έδωσαν οι γονείς του. Αν και χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Michael Anti» για σχεδόν μια δεκαετία, στην αρθρογραφία του στους New York Times και αλλού, το Facebook επέμεινε στην αυστηρή επιβολή της πολιτικής του.

.

Στο Google+, έχουν προκύψει παρόμοια παραδείγματα, όπως επίσης και ψευδείς συναγερμοί, αναγκάζοντας την υπηρεσία να αλλάξει κάποιες από τις διαδικασίες της, περιλαμβανομένης και μιας μεταστροφής από την άμεση απενεργοποίηση του λογαριασμού στην προειδοποίηση του χρήστη και στην παροχή ευκαιρίας να συμμορφωθεί με την πολιτική της.

.

Παρόλα αυτά, οι πολιτικές που απαιτούν «πραγματικά» ονόματα είναι σχεδόν αδύνατο να επιβληθούν σε μεγάλη κλίμακα, και όπως έχει φανεί από αρκετά παραδείγματα, η επιβολή φαίνεται να μεροληπτεί κατά ατόμων που είναι ευρέως γνωστά ή έχουν εχθρούς, αποτέλεσμα των μηχανισμών καταγγελίας από κοινότητα (σ.τ.μ. πρόκειται για μια αγελαία συμπεριφορά, κατά την οποία ένα οργανωμένο πλήθος που επιθυμεί να βλάψει κάποιον υποβάλλει μαζικές καταγγελίες· στην Ελλάδα, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπου που έπεσε θύμα των αγελαίων ενστίκτων -εν προκειμένω της Ακροδεξιάς- ήτο ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος, εναντίον του οποίου υπεβλήθη σωρεία ψευδών αναφορών στο Facebook. Τέτοιου είδους ενέργειες αποτελούν μια μορφή διαδικτυακού λυντσαρίσματος και κατάφωρης λογοκρισίας).

.

Κάθε επιχείρηση -είτε είναι η Google είτε είναι το Facebook είτε κάποια άλλη- έχει δικαίωμα να δημιουργεί πολιτικές που θεωρούν ότι ταιριάζουν με τις υπηρεσίες τους. Αλλά είναι μυωπικό εκ μέρους τους να ισχυρίζονται ότι οι πολιτικές επιβολής «πραγματικών ονομάτων» δημιουργούν καλύτερες προϋποθέσεις για ευγένεια, όταν αυτό επιτυγχάνεται μόνο εις βάρος της ποικιλότητας και της ελεύθερης έκφρασης. Στην πραγματικότητα, μια μεταστροφή προς τέτοιες πολιτικές θα έχει κατασταλτική επίδραση στην ελεύθερη έκφραση στο διαδίκτυο.

.

Edvard Beneš

.

Εισαγωγή

Αγαπητοί αναγνώστες,

.

Καλώς ήλθατε στο ιστολόγιό μας με τίτλο «Η Μαύρη Βίβλος της Περιεκτικής Δημοκρατίας». Είμαστε μια -μικρή έστω- ομάδα ατόμων που συμμετέχουμε εδώ και χρόνια στην προσπάθεια για τον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας, για την υπεράσπιση και προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για την καταπολέμηση του ρατσισμού, του εθνικισμού, αλλά και του αυταρχισμού, της απολυταρχίας και των ολοκληρωτικών αντιλήψεων. Δυστυχώς, οφείλουμε να ομολογήσουμε και να αναγνωρίσουμε με μεγάλη μας λύπη ότι ο χώρος που θεωρείται -από τον εαυτό του, αλλά και από κομμάτι της κοινωνίας- προοδευτικός έχει κι αυτός τα ελαττώματά του. Δε θα μπορούσε να ισχύει κάτι διαφορετικό άλλωστε, αφού ο ίδιος ο άνθρωπος δεν είναι τέλειος. Σ’ αυτό το χώρο υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που δεν ωφελούν, παρά μόνο βλάπτουν με τις ενέργειές τους και τη νοοτροπία τους. Άνθρωποι και ομάδες των οποίων ο τρόπος δράσης -και μάλιστα εν ονόματι της «δημοκρατίας» ή/και της «ελευθεριακής ιδεολογίας»- περιλαμβάνει προγραφές, δαιμονοποιήσεις, παραποιήσεις της πραγματικότητας, ψευδείς (αν όχι συκοφαντικές) κατηγορίες, κατασκευή ενόχων και λυντσαρίσματα -εντός ή εκτός διαδικτύου, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ο τρόπος δράσης, η νοοτροπία που κρύβεται πίσω από αυτόν τον τρόπο δράσης και οι συνέπειες αυτής της δράσης στον πολιτικό λόγο, στα πολιτικά ήθη και στην ίδια την κοινωνία.

.

Κατανοούμε πάρα πολύ καλά ότι ο τίτλος του ιστολογίου μας ξενίζει τον αναγνώστη. Μερικούς τους παραπέμπει στο γεμάτο ανακρίβειες αντικομμουνιστικό πόνημα «The Black Book of Communism«. Τους κατανοούμε, επειδή πολλοί άνθρωποι είδαν πρώτη φορά τον όρο «Μαύρη Βίβλος» να χρησιμοποιείται σ’αυτό το προπαγανδιστικό σύγγραμμα. Στη δική μας όμως περίπτωση, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πηγή έμπνευσής μας για τον τίτλο του ιστολογίου μας είναι το αρχικό «The Black Book«, τίτλος που δόθηκε μεταπολεμικά στη Sonderfahndungsliste G.B., έναν κατάλογο ατόμων που σχεδίαζαν οι Ναζί να συλλάβουν (και να εκτελέσουν) εάν κατάφερναν να εισβάλουν επιτυχώς στη Μεγάλη Βρεταννία. Αυτός ο κατάλογος περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, σημαντικές μορφές του πνεύματος και των πολιτικών κινημάτων, όπως τη συγγραφέα Virginia Woolf, τον σοσιαλιστή συγγραφέα H.G. Wells, τη σουφραζέτα Rebecca West, το φιλόσοφο, ιστορικό και ειρηνιστή Bertrand Russell κ.α.

.

Ευτυχώς βέβαια, οι Ναζί δεν κατάφεραν να εισβάλουν στη Μεγάλη Βρεταννία και έτσι οι επιδιώξεις αυτές των Ναζί παρέμειναν ευσεβείς πόθοι. Στην περίπτωσή μας όμως, η καταγραφή αφορά πράξεις που η «Περιεκτική Δημοκρατία» του κυρίου Τάκη Φωτόπουλου έχει ήδη τελέσει. Μιλάμε για σπιλώσεις, στοχοποιήσεις και δαιμονοποιήσεις ατόμων, κινημάτων και προσπαθειών, για λόγους που μόνον ο ίδιος ο κ. Φωτόπουλος γνωρίζει. Ο κατάλογος είναι μακρύς, διότι και η περίοδος κατά την οποία ο κ. Φωτόπουλος, με άρμα του την «Περιεκτική Δημοκρατία» δρα κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι μακρά.

.

Δυστυχώς, όλα αυτά τα χρόνια, ο κ. Τάκης Φωτόπουλος δρούσε ανενόχλητος, αξιοποιώντας στο έπακρο το γόητρο που του χάριζαν οι (συχνά αξιολογώτατες) πολιτικές και οικονομικές αναλύσεις που έγραφε στην «Ελευθεροτυπία», στο «ΠΡΙΝ», στο «Ριζοσπάστη» και αλλού. Περνούσε επίσης με ιδιαίτερη επιτυχία και την εικόνα του ακαδημαϊκού που με ιδιαίτερη ενάργεια ανέλυε το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό κατεστημένο, αλλά, λόγω της εντονότατης αντισυστημικής του δράσης «έμπαινε στη μύτη» του Συστήματος, το οποίο φρόντιζε να τον πολεμά με σωρεία «ανωνύμων λασπολόγων» και άλλων «πρακτόρων», «χαφιέδων» κ.ο.κ.

.

Αυτό το μοτίβο το παρατηρήσαμε πολλές φορές. Όχι μόνο στο διαδίκτυο, αλλά και στον γραπτό Τύπο. Ο κ. Φωτόπουλος (και η «Περιεκτική Δημοκρατία») βρισκόταν τακτικά σε διένεξη με κάποια πρόσωπα και κινήματα, τα οποία στην καλύτερη περίπτωση καθίσταντο αποδέκτες σωρείας επιθέσεων με σκαιότατους χαρακτηρισμούς. Κοινοί παρονομαστές σε όλες αυτές τις μάχες του κ. Φωτόπουλου και της «Περιεκτικής Δημοκρατίας» ήσαν και είναι:

  • Η άσκηση, έστω και αμυδρής, κριτικής άλλων ατόμων προς τον κ. Φωτόπουλο και την «Περιεκτική Δημοκρατία» για τις προτάσεις και τη συμπεριφορά που παρουσίαζαν ή/και
  • Η μη αποδοχή της αυθεντίας του κ. Τάκη Φωτόπουλου και της ανάθεσης σε αυτόν ηγετικού ρόλου σε κάποιο κίνημα ή σε κάποια ομάδα ατόμων.

Ο κ. Τάκης Φωτόπουλος, όπως έχουμε διαπιστώσει από τη μελέτη των ως τώρα πολέμων που έχει διεξάγει, φαίνεται ότι δεν ανέχεται τη διαφωνία και δη τη δημόσια. Δεν ανέχεται δηλαδή την ύπαρξη και διατύπωση αντίθετης άποψης. Μόλις διαπιστώσει ότι κάποιος δεν υποκύπτει στο διατυμπανιζόμενο μεγαλείο της αυθεντίας του, ο κ. Τάκης Φωτόπουλος εξαπολύει -και μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, επί μήνες- απανωτά τσουνάμι σφοδρότατων επιθέσεων κατά του ανθρώπου ή της ομάδας ανθρώπων που επέλεξε να στοχοποιήσει. Οι δε πρακτικές που χρησιμοποιεί δείχνουν ότι, στην προσπάθεια και στον οίστρο του να ικανοποιήσει την επιθυμία του για ολοκληρωτική νίκη επί των ατόμων που κάθε φορά εκλαμβάνει ως αντιπάλους του, ο κ. Τάκης Φωτόπουλος δεν έχει τον παραμικρό ενδοιασμό να εκθέσει ανθρώπους σε σοβαρότατους κινδύνους ακόμη και για την ίδια τους τη ζωή (και έχουμε παραδείγματα ανθρώπων τους οποίους εν γνώσει του εξέθεσε σε κίνδυνο νεοναζιστικών επιθέσεων). Και όλα αυτά, τη στιγμή που ο ίδιος απολαμβάνει την ασφάλεια της κατοικίας του στο Λονδίνο, πολύ μακριά από τον κίνδυνο επιθέσεων από τους μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής…

.

Εδώ είναι κάτι ακόμα που αξίζει να προσέξουμε: ο κ. Τάκης Φωτόπουλος κρίνει και επιτίθεται αφ’υψηλού, εκ του μακρόθεν και εκ του ασφαλούς. Κρίνει ανθρώπους και κινήματα που αντιμετωπίζουν τις συνθήκες της ελληνικής πραγματικότητος, χωρίς ο ίδιος να έχει προσωπική επαφή με αυτήν. Κατηγορεί ανθρώπους και κινήματα, χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει πραγματικά σε ποιες προκλήσεις καλούνται να ανταπεξέλθουν.

.

Αφορμή για την ίδρυση του ιστολογίου μας ήταν η απόλυτα άδικη και αδικαιολόγητη επίθεση του κ. Φωτόπουλου κατά του σημαντικότατου ενημερωτικού επί θεμάτων οικονομικής κρίσεως ιστολογίου «You Pay Your Crisis», μόνο και μόνο επειδή, όταν η οικοδέσποινα του ιστολογίου αναδημοσίευσε (ιδιαιτέρως επιθετικό κατά άλλων ιστολογίων) άρθρο του κ. Τάκη Φωτόπουλου, οι αναγνώστες-σχολιαστές όχι απλώς δεν ετάχθησαν με το μέρος του, αλλά αντιθέτως εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους για τις φιλοσταλινικές θέσεις και για τη συμπεριφορά των θαυμαστών του. Είχαν ήδη προηγηθεί και άλλα θλιβερά γεγονότα με πρωταγωνιστή τον κ. Φωτόπουλο. Ακολούθησαν -και ακολουθούν ακόμη και τώρα- ακόμη περισσότερα.

.

Μέχρι πρότινος, θεωρούσαμε τον κ. Τάκη Φωτόπουλο περίπου γραφική φιγούρα. Είχαμε πάψει προ πολλού να θαμπωνόμαστε από τις αναλύσεις του. Στο κάτω-κάτω της γραφής, αντίστοιχες αναλύσεις δεν είναι και τόσο δύσκολο να γραφούν από έναν μετρίως ικανό οικονομολόγο που δεν είναι φανατικός οπαδός του καπιταλισμού και δη της νεοφιλελεύθερης εκδοχής του. Τραβήξαμε την κουρτίνα του γοήτρου του κ. Φωτόπουλου και είδαμε κατάματα τη συμπεριφορά του, η οποία δηλοί και το ήθος του. Και γι’ αυτόν το λόγο τον απορρίψαμε. Δε φανταζόμασταν όμως ότι τώρα, με τις ελευθερίες των πολιτών -και ειδικά την ελευθερία της γνώμης και του λόγου- να περιστέλλονται αγρίως και μάλιστα εν ονόματι των «πνευματικών δικαιωμάτων» κάποιων παρασιτικών εταιρειών-μαμούθ, ο -κατά τα άλλα αντισυστημικός- κ. Φωτόπουλος θα τασσόταν ακριβώς υπέρ της επιβολής μέτρων όπως η υποχρεωτική επωνυμία στο διαδίκτυο και η υποχρεωτική τήρηση συγκεκριμένης (εγκεκριμένης από τον ίδιο και -οποία έκπληξις!- το Κράτος και όσους διαπλέκονται με αυτό) «δεοντολογίας» προκειμένου να μην υπάρχει αντίθετη άποψη από τη δική του.

.

Πρόκειται λοιπόν καθαρά για πολιτικό θέμα μείζονος σημασίας, για θέμα προστασίας των δικαιωμάτων των συμπολιτών μας. Πρόκειται για μια προσπάθεια διαδικτυακού καψίματος βιβλίων, κατασκευής ενόχων και περιστολής του δικαιώματός σας να εκφράζεστε όπως κρίνετε εσείς, για όποιον θέλετε, για όποιο θέμα θέλετε, χωρίς φόβο, χωρίς ταμπού και χωρίς «ιερά τέρατα» και τοτέμ. Γι’ αυτόν το  λόγο:

.

Σε αυτό το ιστολόγιο, θα παρατεθούν και θα αναλυθούν μεθοδικά όλες οι ως τώρα προγραφές που έχουν διεξαχθεί από την ομάδα που δρα γύρω από τον κ. Φωτόπουλο, ώστε:

  • Να καταγραφεί διά παντός η τρομοκρατία που έχει ασκηθεί κατά καιρούς και συνεχίζεται να ασκείται από την «Περιεκτική Δημοκρατία» και τα στελέχη της εναντίον κινημάτων, αλλά και μεμονωμένων ατόμων.
  • Να τεκμηριωθεί η διαφορά μεταξύ της δεδηλωμένης ιδεολογίας του κ. Φωτόπουλου (και της ομάδος του) και της πραγματικής, όπως αυτή εκδηλώνεται λόγω και έργω.
  • Να δοθεί η δυνατότητα στα μέλη κινημάτων, στους μπλόγκερ και στους απλούς πολίτες να γνωρίζουν τον τρόπο δράσης αυτής της ομάδος και με ποιους τρόπους μπορούν να αντιμετωπίσουν ενδεχόμενη στοχοποίησή τους.
  • Να αφαιρέσουμε το φόβο από τις καρδιές των ανθρώπων που αγκαλιάζουν τα δημοκρατικά κινήματα και να τους δώσουμε επιτέλους τη δύναμη να μιλήσουν με παρρησία, χωρίς να ανησυχούν μην τυχόν και θίξουν ιερά τέρατα και τοτέμ.
  • Να ενθαρρύνουμε την αλληλεγγύη μεταξύ των θυμάτων στοχοποιήσεων, προγραφών, διώξεων και δαιμονοποιήσεων της «Περιεκτικής Δημοκρατίας».
  • Να αποτρέψουμε, κατά το δυνατόν, την επανάληψη τέτοιων φαινομένων και πρακτικών που αποσκοπούν στην τρομοκράτηση ανθρώπων και στην περιστολή της ελευθερίας της γνώμης και του λόγου.

.

Edvard Beneš

.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.